Het NMa gevoel ...

Het grijze ochtendlicht wekte haar. Januari, de dagen lengen. Het was te vroeg, voelde ze aan haar lichaam. Gisteravond was het niet erg laat geworden, maar een reünie heeft zijn veeleisende wirwar van oude bekende, nieuwe gezichten en nostalgie. De reünie was van haar eerste baan, 10 jaar geleden. Een headhunter had haar na een paar jaar een prachtige nieuwe baan bij een van de ´big four´ aangeboden.

Het was haar meegevallen. Haar generatie, de eerste generatie, was sterk vertegenwoordigd. Het had haar niet de minste moeite gekost de draad van jaren geleden weer op te pakken. Kennelijk leer je elkaar werkelijk goed kennen als je moet pionieren; verschuilen is er niet bij.

Ze draaide zich nog eens om. Ze grinnikte om haar herinneringen aan meewarige gezichten van de nieuwe generatie bij haar verhalen uit de oude doos. Hét gevoel van toen. Je las in de krant wat je deed. Iedere scheet was nieuws. Nee, dat ging nu allemaal anders en beter. Economische analyses, daar gaat het om. Professionaliteit, de nieuwe generatie. Maar ze had aan hen niet kwijt gekund wat nou het gevoel was. Was het nou frequent cafébezoek na het werk, weekenden doorwerken, een fluitende DG door de gangen, feesten tot diep in de nacht? Nee, dat ging er niet in bij de nieuwe generatie. Eigenlijk, besloot ze na haar overpeinzingen, zijn het maar watjes, die nieuwe generatie. Kijk naar de uitnodiging voor de reünie. Het feest eindigde om half twaalf ... halluf twaaluf… Dan begon het pas, vroeger.

Ze besloot op te staan. Beneden pakte ze het ochtendblad. Haar blik viel direct op de kop in chocolade letters: “Ambtenaren op kroegentocht door Den Haag.” Volgens het bericht waren ambtenaren tot diep in de nacht, ver na twaalven, van kroeg tot kroeg gegaan. Volgens de politiewoordvoerder was het een soort post modern brandschatten geweest. “Ze betaalden geen enkele rekening, omdat ze zogenaamd op ´onderzoek´ waren.” De reactie van de NMa woordvoerster: “Bij ons gaan nu eenmaal ´hard werken´ en ´ruig ontspannen´ hand in hand.”

Opeens had ze het weer: het NMa gevoel.

Anne Willem Kist 
Januari 2008